ماهنامه علمی سبک شناسی نظم و نثر فارسی (بهار ادب)
اطلاعات مقاله
ماهنامه علمی سبک شناسی نظم و نثر فارسی (بهار ادب) شماره 116

سال : 18
شماره : 10
شماره پی در پی : 116

ماهنامه علمی سبک شناسی نظم و نثر فارسی (بهار ادب)
سال 18، شماره 10، ، شماره پی در پی 116

بررسی دستورگریزی مؤثر در تاریخ وصّاف

صفحه (81 - 99)
علیرضا محمودی (نویسنده مسئول)
تاریخ دریافت مقاله : مرداد 1404
تاریخ پذیرش قطعی مقاله : آبان 1404

چکیده

زمینه و هدف: تاریخ وصّاف از جملۀ برجسته ترین آثار نثر فنّی تاریخی است که وصّاف الحضرۀ شیرازی آن را به عنوان ذیلی بر تاریخ جهانگشای جوینی به رشتۀ تحریر درآورده است. وصّاف هدف اصلی خود را از تألیف این کتاب، نه فقط ذکر وقایع تاریخی، بلکه نشان دادن قدرت و توانایی خود در هنر نویسندگی دانسته است. اسلوب نگارش تاریخ وصّاف، در دوره های بعد سرمشق دیگران شده، حتّی از آن با عنوان «نمونۀ اعلای نثر مصنوع» یاد شده است. وصّاف، برای آفرینش نثری زیبا، تاریخی و در عین حال ماندگار کوشیده است تا با بهره گیری از ترفندهای گوناگون ادبی بدین مهم دست یابد. از جملۀ مواردی که در این بین بیشتر به چشم می خورد، دستورگریزی های مؤثری است که او در آفرینش سخن ادبی- تاریخی به کار گرفته است. در این پژوهش که با هدف معرفی و شناخت هر چه بیشتر و بهتر اختصاصات نحوی تاریخ وصّاف انجام شده است، تلاش گردیده است تا به روش کار وصّاف در آفرینش نثر ادبی، از راه تغییرات نحوی پی برده شود.

پرسش تحقیق: در این پژوهش تلاش گردیده است تا بدین پرسشهای اساسی پاسخ داده شود که: شکلهای مختلف دستور گریزی مؤثر در تاریخ وصّاف کدام است؟ و در این بین کدام نوع دستورگریزی مؤثر در تاریخ وصّاف پرکاربردتر بوده است؟

روش مطالعه: روش انجام این تحقیق به صورت توصیفی- تحلیلی بوده، داده های آن بر اساس روش اسنادی و کتابخانه ای جمع آوری شده است. در این پژوهش تمام متن تاریخ وصّاف از جهت «دستورگریزی مؤثر» مورد بررسی قرار گرفته است.

یافته ها: یافته های این پژوهش مشخص میسازد که دستورگریزی مؤثر، نقش بسیار مهمی در آفرینش و خلق «متن ادبی» دارد. نحو مؤثر یا همان دستورگریزی مؤثر را در چهار مقولۀ: جابجایی، جانشینی، کاهش، و افزایش میتوان مورد بررسی قرار داد. دستور گریزی مؤثر، در صورتی که بجا و با توانایی کامل در فن نویسندگی صورت گیرد، نقش مهمی در ادبیّت متن و شهرت و ماندگاری آن دارد.

نتیجه گیری: نتیجۀ این بررسی نشان از آن دارد که «افزایش» در قالب جملات معترضه، در کنار دیگر شیوههای دستورگریزی، مهمترین رویکرد وصّاف الحضره در خلق سخن ادبی بوده است. کشف جنبه های ادبیِ کمتر شناخته شدۀ نثر فارسی، به ویژه در حیطۀ نثر فنی، از طریق هنجارگزیزی نحوی، از مهمترین دستاوردهای این پژوهش است.

کلمات کلیدی
تاریخ وصّاف , نحو مؤثر , دستورگریزی , نثر فنّی.

فهرست منابع
  • آیتی، عبدالمحمّد. (1346). تحریر تاریخ وصّاف. تهران: بنیاد فرهنگ ایران.
  • احمدی، بابک. (1382). ساختار و تأویل متن. تهران: مرکز.
  • الجرجانی، أبوبکر عبدالقاهر بن عبدالرحمن. (1422 هـ. ق). دلائل الاعجاز. المحقق: عبدالحمید هنداوی. بیروت: دارالکتب العلمیه.
  • انوری، حسن، و حسن احمدی گیوی. (1385). دستور زبان فارسی (2). چ25. تهران: فاطمی.
  • جوینی، عطاملک. (1375). تاریخ جهانگشای جوینی. 3ج. تصحیح: محمد قزوینی. چ1. تهران: دنیای کتاب.
  • خطیبی، حسین. (1375). فنّ نثر در ادب پارسی. چ1. تهران: زوّار.
  • ریپکا، یان. (1364). ادبیّات ایران در زمان سلجوقیان و مغولان. ترجمۀ یعقوب آژند. تهران: فاروس.
  • صفا، ذبیح الله. (1378). تاریخ ادبیات در ایران. 5ج. چ1. تهران: دانشگاه تهران.
  • صفا، ذبیح الله. (1363). گنجینۀ سخن ،6 ج. تهران: دانشگاه تهران.
  • فتوحی، محمود. (1397). «نظم نحوی و نقش آن در ادبیّت سخن». مطالعات زبانی و بلاغی. س9، ش18، صص261-286.
  • فتوحی، محمود. (1390). «جادوی نحو در غزل سعدی». مجلۀ سعدی شناسی. ش14، صص159-170.
  • فتوحی، محمود. (1387). نظریۀ تاریخ ادبیات.چ1. تهران: سخن.
  • قاسم زاده، سید علی، حاتمی. سعید. (1390). «تحلیل بینامتنی مختصات ادبی نثر تاریخ جهانگشا و تاریخ وصّاف». فصلنامه تخصصی سبک شناسی نظم و نثر فارسی. س4، ش4، صص77-94.
  • محمودی، علی رضا. (1402). «سخنِ دستور گریزِ مؤثر در تاریخ جهانگشای جوینی». مجله متن شناسی ادب فارسی دانشگاه اصفهان. س16، ش1، صص37-54.
  • نبی لو، علی رضا، و جلال عباسی. (1400). «کارکردهای دستوری آیات قرآن در تاریخ وصّاف». مجله متن پژوهی ادبی. ش88، صص114-140.
  • وصّاف (شیرازی)، شهاب الدّین عبدالله. (1338). تاریخ وصّاف (مشهور به نسخۀ بمبئی: 1269هـ). تهران: کتابخانه ابن‌سینا و جعفری تبریزی.
  • وحیدیان کامیار، تقی، عمرانی. غلامرضا. (1379). دستور زبان فارسی (1).چ1، تهران: سمت.
  • همایی، جلال الدّین. (1361). فنون بلاغت و صناعات ادبی. چ2، تهران: توس.